Alpe d’Huzes 2009: Fietsen tegen kanker. Dit jaar doet Team NaarBoven, teamnummer 37, voor het eerst mee. Ons Team bestaat uit: Dennis Veenendaal, Lars Roos, Arjen Roos, Frans Reijnhout,Vanessa Vis en teamcaptain Vincent Vis. Alpe d'HuZes is het wielerevenement waarbij de deelnemers individueel of in teamverband minimaal zes maal op één dag de Alpe d'Huez beklimmen. Niet zomaar, maar om geld bij elkaar te fietsen voor het Alpe d'HuZes onderzoeksfonds bij KWF Kankerbestrijding. Voor onderzoek is helaas veel geld nodig. Wij gaan daarom onze uiterste best doen om zoveel mogelijk geld bijeen te fietsen zodat er meer mogelijkheden zijn om onderzoek te verrichten. Om dit te bereiken kunnen wij uw hulp goed gebruiken. Steun onze actie en maak een bijdrage over op rekeningnummer 3032.396.514 ten name van Dennis Veenendaal inzake Alpe d’Huzes te Leusden. Vermeld ook uw emailadres zodat wij u op de hoogte kunnen houden van onze voortgang tot aan de grote dag. Of maak uw donatie over aan de organisatie op rekeningnummer 37.31.46.116 ten name van Stichting Alpe d’Huzes te Everdingen o.v.v. 000187. Sponsorsaldo per 10 juni 2009: € 17.000 ________________________________________________________________________________________________________________________________
Team NaarBoven in de pers.
dinsdag 16 juni 2009 00:00
door Huub van Aerssen
Met in totaal zo'n zestien man (teamleden en supporters) vertrok het gezelschap recentelijk naar Frankrijk om op 4 juni jongstleden te gaan beginnen aan de beklimming van de Alpe d'Huez die minimaal zes keer (Alpe d'Huzes) moest worden bedwongen om te voldoen aan de doelstelling van dit evenement, waaraan naast genoemd team "Naar Boven" nog zo'n 5000 andere kanjers deelnamen in zowel groepsverband als op individuele basis. De dagen voor de officiele beklimming werd er getraind op onder andere de Col de Ornon, de Croix de Fer en de Alpe D'Huez zelf. Na behandeling van de uit Nederland meegebrachte lichte blessures door een van de vele meegereisde medische teams was het team klaar voor de ultieme prestatie. In de aanloop naar de daadwerkelijke uitvoering werden er door het Team "Naar Boven" nog diverse informatieavonden bezocht, waar nog eens extra de grote waarde van dit evenement werd benadrukt en waarbij alle hoofden nog maar een gedachte kenden en dat was "gaan!". Tijdens een van die bijeenkomsten werd tevens aangegeven dat er in totaal zo'n slordige €5.000.000 bijeen was gesprokkeld ten behoeve van het onderzoeksfonds Kankerbestrijding. Met nog zo'n 1250 andere fietsers begon het mannelijk deel van Team "Naar Boven" in de vroege ochtenduren (rond de klok van vijven)aan de eerste beklimming onder het motto van de organisatie "Opgeven is geen optie". Met een temperatuur die naarmate de dag vorderde opliep naar zo'n 34 graden een helse klus, die echter werd verzacht door de vele aanmoedigingen van supporters en familieleden die hartstochtelijk de teamleden aanmoedigden en aanspoorden tot nog meer inzet. De enige vrouwelijke deelneemster in dit Keistad team (Vanessa Vis), die enige tijd later aan haar missie begon, presteerde het uiteindelijk om nagenoeg ongetraind twee maal deze reus te bedwingen, wat als een prestatie van formaat mocht worden genoemd. Frans Reijnhout presteerde het om om met een overbelaste knie en het later in training gaan dan de andere teamleden toch nog vier keer te berg te beklimmen. Ook Lars Roos kwam tot dat aantal maar daarna vertelde zijn lichaam hem dat het over en uit was. Ook bij hem bleek de knie de boosdoener. Arjan Roos en Dennis Veenendaal beklommen de Alpe D'Huez zes keer en kregen daarvoor een eervolle vermelding in het "Kanjerregister". Dat van teamcaptain Vincent Vis, met vele duizenden trainingskilometers in de benen, wat meer mocht worden verwacht was duidelijk. Hij voldeed dan ook aan alle verwachtingen en reed zeven! keer naar boven. Voor het team "Naar Boven" een zware en emotionele dag die uitblonk in zowel de individuele als de teamprestatie en die zeker de komende jaren een vervolg zal krijgen. Een topprestatie.
Bron: stad Amersfoort.
Maandagavond training
4 juni is al voorbij maar toch gaan we door met de "voorbereidingen" de prestaties zijn er namelijk naar.
Maandagavond 15 juni gingen Ronald, Vincent en ik maar weer een stukje hardrijden en met succes! De Alpe d'HuZes maakt je sterk. Dit keer was ik zeker geen vertragende factor.
Het was het vaste rondje van Ronald (anders raakt ie in de war) die we gingen rijden. Dat is via Scherpenzeel naar de Amerongse berg, klein lusje en dan nog een keer de Amerongse berg, vervolgens heuveltje bij Doorn om van Maarn tot Laan 1914 in één streep terug te rijden.
Deze ronde heb ik de vorige keer met Ronald met een gemiddelde van 32.4 gereden, dit keer ging het met zijn drie met 36.2 gemiddeld! Dan hebben we het over 51 km! De 10 in- en uitrij kilometers tellen we er dan niet bij op.
Voor mij een record, de enige keer dat ik harder reed was in de grote groep met Max van Heeswijk. Daar kwam de 37.7 gemiddeld op de teller maar werd er alleen geen kopwerk door mij gedaan. Nu moest ik wel elke keer vol aan de bak.
Op het laatste stuk kreeg ik hem nog boven de 43 dus er zit nog meer in, helemaal als we een compleet vlak rondje rijden.
Nog een vrijwilliger erbij en we halen boven de 37, wie wil kan zich natuurlijk gelijk opgeven!
Arjen – Alpe d’HuZes 4 juni 2009
Wat begon als een goede grap werd op 4 juni 2009 realiteit, ik heb 6 keer de Alpe d’Huez bedwongen!
De 1e week van juni 2009 zal ik nooit meer vergeten. Samen met mijn teammaatjes, familie en vrienden hebben we een super bijzondere week beleefd aan de voet, op en op de top van Alpe d’Huez.
De hele week is een voorbeeld geweest van wat mensen kunnen bereiken als je voor elkaar de handen uit de mouwen steekt. Tientallen vrijwilligers hebben ervoor gezorgd dat het de fietsers aan niets ontbrak. Elke avond stond er een super lekkere maaltijd op tafel, voor de medische begeleiding was alle tijd en ruimte, geen vraag was te gek of hij werd beantwoord, motards zorgden voor een veilig parkoers en honderden supporters stonden uren en uren ons aan te moedigen. Ik had echt het gevoel dat ik alleen maar ‘even 6 keer omhoog hoefde te fietsen’.
Dat fietsen ging dan ook prima. In de dagen voor 4 juni wees alles daar ook wel op. Van Lieke kregen we allemaal een gelukspoppetje voor aan de fiets (thanx Lieke echt superlief, hij gaat niet meer van de fiets af!!) en op woensdag kwamen uit Nederland gereden, Karie, Job en Coot. Als we dan toch even herinnerd moesten worden waarom we eigenlijk fietsen was het nu echt 1000% duidelijk. Coot heeft kanker maar hij was er, ik hoop zo dat we dat nog heel lang kunnen zeggen!
’s Morgens vroeg (0509 uur) begonnen, (te) warm ingepakt tegen de kou. Overigens zo vroeg beginnen, man ga er maar aanstaan. Om 0400 uur opstaan en dan moet je volle bak eten en drinken om maar genoeg binnen te stouwen, een prestatie opzich! Maar goed, dat lukte en een kleine 2 uur later was ik weer bij het huisje. Daar zagen mams en Alie mij klappertandend binnenkomen, wat had ik het koud! Maar goed de 1e klim was prima gegaan en voor de zon er goed door zou komen vrij rap aan de nummer 2 begonnen. Ook deze ging prima. Beneden aangemoedigd door mijn moeder en Alie en in Huez door Nienke, Lieke, Rob, Karel, Tjarko, Chantal, Karin, Paul, Esmee, Vanessa, Coot, Karie en Job. Echt zo bijzonder dat er mensen speciaal voor jou op die berg staan.
Aan ons stuur zaten bordjes bevestigd met je naam erop. Op de achterkant kon je eventueel medisch relevante informatie invullen. In klim 2 haalde ik Peter Kapitein in. Ik gluurde op zijn bordje en vroeg hem of zijn medische dossier er wel op paste. Peter antwoordde gevat dat hij maar ‘heel veel’ had geschreven achter ‘medische aandoeningen’, wat een held!
Ondertussen was in klim 2 al duidelijk dat deze dag me niet in de koude kleren zou gaan zitten. Al fietsend had ik verschillende keren een brok in mijn keel. Al die fietsers, aanmoedigingen, teksten voor dierbaren, je eigen prestatie…. Het deed me echt wat.
De dag ging eigenlijk best rap. Ruim na het middag uur was ik voor de 4e keer boven. De zon was goed doorgekomen maar echt last van de warmte had ik niet. De benen voelden ook nog prima maar mentaal zat ik er helemaal doorheen. Ik plofte boven op de Alpe op een bankje en alle emoties van die dag, de vele uren trainingen en weet ik veel van wat kwamen er uit. Ik moet er echt een kwartier als versuft en uitgeblust gezeten hebben. Het deed me dan ook echt wat, al die mensen die voor een ander zo geweldig bezig waren en daar deed ik aan mee, wat een voldoening en trots kreeg ik daarvan! Na elke klim was het afdalen overigens een feestje. Lekker naar beneden suizen in volle vaart. Na zo’n 15 tot 20 min had je al die meters waar je zo hard voor geknokt had weer afgedaald en als beloning mocht je ze weer opnieuw oprijden, zo fijn!
Na beneden in het dal 45 min uitgerust te hebben begon ik aan klim 5. Het eten en drinken ging nog aardig al moest ik mezelf wel dwingen. Echt trek had ik niet meer maar zodra je ermee stopt lever je zoveel kracht in. Dan haal je de top nog wel maar dan is het over ook. Ik kwam mijn eigen afspraak dan ook na door in elke bocht te drinken en iedere klim at ik een voedingsreep en een gelletje. Dit doet wel wat met je maag. Ik heb de inhoud binnen kunnen houden maar er moest wel zeer regelmatig ontlucht worden, niet fris misschien maar wel een noodzakelijk kwaad.
Toen ik voor de 5e keer bovenkwam stonden al onze supporters daar ook. Wat super om zo met gejuich ontvangen te worden. Een enkeling vroeg me ‘of dit het nu wel was’. Nou nee, bepaald niet, ik ben voor 6 keer gekomen dus nog 1 te gaan, wederom gejuich! Boven wachte ik nog wel op teamgenoten Dennis (5e), Vanessa (2e) en Vincent (6e). Wat top om ze te zien strijden en te glunderen!
Maar goed nog een keer dalen om aan klim 6 te beginnen. Deze reed ik samen met Dennis. Erg gepast want we hebben samen heelveel kilometers getraind. Heel vaak heb ik achter de brede rug van Dennis uit de wind gezeten en hoewel ik nu niet hetzelfde voor hem terug kon doen was het wel zeer mooi om onze 6e klim samen te rijden.
Halverwege sloot Vincent zich ook bij ons. Vincent heeft als geen ander toegewerkt naar deze dag. Een blessure dreigde roet in het eten te gooien maar gelukkig was hij net op tijd weer fit. Vincent heeft geweldig gereden en zonder blessure was hij tot waanzinnige dingen in staat geweest.
Klim 6 was erg leuk, de supporters moedigde nog harder aan en je eigen strijden werd groter omdat je wist dat je er bijna was. Met zijn 3-en finishen was de bekroning van een super gave dag en een schitterende week. Zelden zullen er zoveel echte emoties getoond zijn als in de 1e week van juni 2009!
Terug in ons chalet was er een stuk pizza en een koud biertje. De vermoeidheid was echter zo groot dat voor ik het op had al lag te slapen. Hoewel ik het me niet kan herinneren zal ik prachtig gedroomd hebben.
Iedereen enorm bedankt, speciaal mijn teamgenoten, Lars, mams en Alie. Eén woord: kippenvel!
Vincent, 7x Alpe d'Huez
Na 7 maanden voorbereiding met meer dan 7.000 kilometer op de teller was het dan eindelijk zover. Op zaterdag ochtend 30 mei om 4:00 uur vertrokken wij met renners en supporters richting Bourg D oisans waar wij een prachtige chalet hadden gehuurd. Eenmaal aangekomen bleek het vanaf onze chalet meer 3 minuten fietsen naar de voet van de Alp, ideaal dus.
-
Het was nog steeds heel spannend hoe het zou gaan met mijn blessure. Was ik voldoende hersteld, en zouden de laatste 5 weken waarin ik weinig en niet intensief had kunnen trainen mijn poging in de weg staan om 6 maal de Alp te beklimmen. Dit waren de vragen die door mijn hoofd spookte en voor weinig nachtrust hadden gezorgd. Gelukkig ging het de laatste 2 weken steeds iets beter en zette deze lijn zicht in Frankrijk voort. Zondags hebben we als opwarmer Col de Ornon bedwongen. Met mijn knie ging het gelukkig goed, maar het was wel even wennen om weer bergop te fietsen. Gelukkig ging het de volgende dag een stuk beter met fietsen toen we de Croix de Fer beklommen. Vanwege de regen konden we niet tot de top rijden, maar hebben we na een korte pauze nogmaals de Ornon beklommen en dat ging super. De volgende 2 dagen waren rustdagen waarin in niet heb gefietst. Ik heb toen lekker wat uitgerust, aan mijn fiets gesleuteld en mij laten masseren in de daarvoor ingerichte tent op de Alpe d’HuZes camping waar de organisatie alles tot in de puntjes had geregeld.
-
4 juni
Vandaag was de grote dag. Ik was extra vroeg opgestaan om nog een klein half uurtje warm te fietsen op de tacx. Nadat ik goed was opgewarmd vertrokken we richting de start en om 5:09 klonk het startsein. Het was nog donker dus had iedereen een lichtje bevestigt aan zijn fiets. Het was een prachtig gezicht om al die mensen in een sliert van verlichting omhoog te zien rijden. Onze familie en vrienden stonden in het dorpje Huez, 6 bochten verwijderd van de top. Het was heel fijne om daar telkens naar toe te rijden om vervolgens door hun te worden aangemoedigd. En die laatste 6 bochten was vervolgens gewoon aftellen.
Ik had mij voorgenomen telkens rond de 1.20 te rijden. Het ging echter zo goed dat ik de eerste 6 klimmen heb afgelegd tussen de 1.06 en 1.10, een stuk sneller dus met maar een verval van 4 minuten. Ik was even bang dat mijn compact (34-27) te zwaar zou zijn maar gelukkig was ik goed genoeg getraind om dit verzet constant rond te trappen met een 70 tal omwentelingen. Omdat het een warme dag zou worden wilde ik de eerste 4 beklimmen zo snel mogelijk afleggen, liefst voor 13:00 uur. Omdat het zo goed ging lukte dit zelfs al voor 12:00. Na deze 4 beklimmingen heb ik een wat langere pauze ingelast van ongeveer 45 minuten.
-
Op het heetst van de dag was het 34 graden, dus koelen en voldoende drinken was van groot belang. Elke beklimming heb ik 2 grote bidons leeggedronken, en in elke bocht heb ik een flesje met bevroren water langs mijn nek een voorhoofd gehaald. Ook stonden er in veel bochten vrijwilligers met natte sponsen. Eenmaal aangekomen op de top koelde je snel af door het zweten en de nat geworden kleding van de uitgeknepen sponsen. Tijdens het afdalen gingen de arm- en beenstukken en een windjack aan. Ondanks dat ging ik de meeste afdalingen klappertandend van de kou naar beneden.
-
De avond voorafgaande aan 4 juni had ik gehoord dat iedereen het na 3 a 4 beklimmingen super zwaar krijgt en het dan afzien wordt. Bij mij viel dit gelukkig reuze mee. Ik kon elke beklimming met hetzelfde gemak omhoog rijden met dezelfde snelheid zonder dat mijn benen echt vermoeid raakten. Dit was een heerlijk gevoel waardoor ik nog beter kon genieten van alles wet er om mij heen gebeurden. Het was prachtig om met al die mensen omhoog te fietsen voor het zelfde doel. Je had echt het gevoel dat je samen met al die anderen met iets moois bezig was.
-
Bij aankomst van mijn 6e beklimming stonden familie en vrienden boven aan de top om mij aan te moedigen en op te vangen. Het was een heerlijk gevoel dat ik de 6x had volbracht en dat zij daarbij waren. Arjen en Dennis waren inmiddels 5 x boven geweest en moesten nog voor een 6e maal. Het leek mij mooi om met hun 6e beklimming mee te fietsen en zo deze fantastische dag af te sluiten. Ook kon ik zo (samen met Arjen) Dennis ondersteunen die er helemaal doorheen zat. Omdat Dennis van geen opgeven weet reden we om 20:45 met z’n 3en over de streep, en dat voelde echt super. Fantastisch om zo deze prachtige dag, en periode van intensieve training en sponsorwerving af te sluiten.
-
Trots
Als laatst wil ik nog even zeggen dat ik ontzettend trots ben op het hele team. Echt iedereen is deze dag boven zichzelf uitgestegen. Frans(blessure) en Lars zijn 4x omhoog fietst, Arjen en Dennis 6x en Vanessa 2x. Dat zijn echt prestaties om U tegen te zeggen. Ik had van te voren van niemand gedacht dat ze zo vaak omhoog zouden rijden. En die 2 of 4 beklimmingen zijn misschien nog wel een grotere prestatie dan mijn 7 beklimmingen. Echt TOP gedaan mensen!!
-
Ook wil ik de supporters bedanken voor een fantastische week, en onze aanhang voor de het begrip en support tijdens onze voorbereidingen. Het zal voor hun wel even wennen zijn nu we weer zo vaak thuis over de vloer hangen. Sterkte daarmee dames!!
-
Volgend jaar
In de aanloop heeft de organisatie het wel eens gehad over het Alpe du6 virus. Ik begrijp nu wat ze bedoelen en sluit daarom een deelname in 2010 zeker niet uit. En ook van de overige teamleden heb ik gehoord dat zij daar wel trek in hebben.
Dennis, 6 keer Alpe d´Huez
Maart 2008 toen begon de ellende, ik kocht een racefiets. Juni 2009 heb ik 6 keer op één dag de Alpe d´Huez beklommen, het kan raar lopen...
In April 2008 ging ik mee naar de Vogezen, fietsen in de bergen. En het ging nog aardig ook, ondanks mijn gewicht van bijna 100kg en het feit dat ik rookte. Mijn mede fietsvrienden waren ook aangenaam verrast. In de zomer natuurlijk doorgefietst maar dit was redelijk vrijblijvend. Wel werd er besloten om mee te doen aan Alpe d´HuZes.
Vanaf November wat intensiever trainen en vanaf Februari kon het buiten fietsen gaan beginnen. Zowat elke toertocht bij ons in de buurt hebben we aan meegedaan met als test de Amstel Gold Race 250 km. En voor die test slaagde ik glansrijk. Als zwaarste test hadden we de Jean Nelissen Classic in Luxemburg. De eerste 100km al meer hoogtemeters dan in de Amstel Gold Race na 250km. Hier dan ook voor het eerst niet de volledige afstand volbracht.
Dan was het tijd om met supporters en al richting de Alpen te gaan. De dag na aankomst was het infietsen op de Col de Ornon. Ging goed, 47 minuten. Ik besloot om toch daarna even de Alpe zelf te gaan verkennen. Ook dat ging lekker, 88 kilo en de tijd was 1:14,26. Was er blij mee. Dag twee de Croix de Fer gefietst, door regen alleen het eerste stuk gedaan. Maar dat is ook het steilst dus voor de training was het prima. In de middag was de zon er weer dus toch nog maar even de Col de Ornon gefietst. Deze keer in 45 minuten met beduidend lagere hartslag. Ik was er klaar voor.
Twee dagen niet fietsen maar wel naar de gezamenlijke eetmomenten. Met 1000 man eten, iedere keer zag je weer hoe het leefde onder de mensen en hoe speciaal dit evenement eigenlijk is.
Donderdag 4 juni om 05:09 uur de start onder luid applaus van de vroeg opgestane supporters. Op de berg zelf ook de hele dag enthousiaste mensen, muziek en bevoorrading. De eerste drie klims reed ik met Frans, daarna ging hij even op de massagetafel. Klim 4 alleen gereden, klim 5 reed ik met Vanessa. De laatste klim reed ik met Arjen en Vincent. Zij moesten zich wel inhouden want deze klim ging niet op souplesse. Stampen naar boven. Uiteindelijk alle klims verreden met maar en licht verval in de tijden. Van 1:22 uur tot 1:38 uur, beter dan verwacht. Dit kwam mede door de al eerder genoemde supporters, elke bocht stonden ze er weer. Ook onze eigen supporters. Van 04:30 uur tot 21:00 uur hebben ze ons aangemoedigd en voorzien van onze voeding. Helemaal geweldig!!!
Bovenop de berg was het ook de hele dag feest en erg druk maar de laatste Finish was het mooist en erg emotioneel. Je weet heel goed waar je het voor doet op dat moment, en je weet dat al die trainingsuren niet voor niks waren. Ik had het gewoon geflikt!
Het hele evenement was echt geweldig en heb het graag gedaan, ik wil iedereen ook meegeven dat het zeer zeker de moeite waard is en dat je je gewoon moet opgeven voor 2010!
Hier nog wat foto's van de week en de dag zelf:
Verslag van Afgelopen week
Eindelijk was het dan zover, wij gingen met supporters(Rob, Karel, Tjarco, Karin, Chantal, Lieke, Paul, Esmee, Nienke, en de Tante en Moeder van Lars en Arjen) en al naar Frankrijk. Fietsen voor stichting Alpe d'HuZes, dat betekent Zes keer op één dag de Alpe d'Huez beklimmen. Onderweg werden de eerste mede wielrenners al gesignaleerd. De stemming zat er goed in. Aangekomen in Bourg d'Oisans was het uitpakken, installeren en alvast genieten van de Alpentoppen.
Op zondag en maandag was het trainen op o.a. Col d'Ornon, de Col de la Croix de Fer en de Alpe d'Huez zelf, iedereen ging goed ondanks de uit Nederland meegenomen blessures van Vincent en Frans. Deze blessures werden op dagbasis verzorgt door het medische team wat was meegereisd met de Alpe d´HuZes organisatie, deze vrijwilligers hebben bij velen geweldig werk verricht.
In de aanloop werden de gezamenlijke eetmomenten/informatieavonden op de Alpe d`HuZes camping ook door Team NaarBoven bezocht. Hier werd wederom duidelijk hoe alles leefde en hoe het de organisatie (welke bestaat uit enkel vrijwilligers) wederom was gelukt om een heleboel mensen enthousiast te krijgen voor dit evenement. Tot aan de burgermeester en inwoners van Bourg d'Oisans toe! Het resultaat is een geschat aantal van 5000 mensen welke aanwezig bij het evenement waren en een bijeengebracht bedrag van meer dan 5 miljoen euro.
Op donderdag 4 juni moest het dan gebeuren Vincent, Arjen, Lars, Vanessa, Frans en Dennis moesten met nog 1250 andere fietsers laten zien waar ze zo hard voor hadden getraind.
Aangemoedigd door de vele sponsoren welke zeer vrijgevig waren, familie, vrienden en de filosofie van de organisatie kon het alleen maar een succes worden. En dat werd het ook.
Om 05:09 uur begon het mannelijke deel van het Team, onder het motto van de organisatie "opgeven is geen optie" aan de eerste beklimming. Een drukte van jewelste bij de start. Gigantisch veel supporters lieten alle renners het vroege tijdstip doen vergeten. Onze eigen supporters stonden ook al op de berg zelf, en het weerzien met hen was mooi. Gedurende de dag waren de supporters en vrijwilligers onvermoeibaar. In elke bocht stonden ze er weer, met muziek, eten, drinken en de zeer welkome natte sponzen welke je de temperatuur van 34 graden in de middag deed vergeten.
Ieder Teamlid heeft een geweldige prestatie neergezet. Vanessa heeft nagenoeg ongetraind de berg 2 keer beklommen. Frans heeft ondanks zijn overbelaste knie en het later in training gaan de berg 4 keer beklommen. Lars heeft tevens de berg 4 keer beklommen, daarna vertelde het lijf hem dat het klaar was. Zijn knie speelde enorm op en fietsen kon niet meer. Arjen en Dennis hebben de berg 6 keer beklommen, de heren krijgen een eervolle vermelding in het Kanjerregister. Ook Teamcaptain Vincent zal daarin vermeld worden, hij beklom zelfs 7 keer de berg.
Het was voor Team NaarBoven een zware en ook emotionele dag welke nooit vergeten zal worden, de meegereisde supporters verdienen echt extra aandacht en wij willen iedereen verzoeken om zich voor volgend jaar ook aan te melden en te gaan fietsen voor dit geweldige initiatief.
Lars 4x Alpe d'Huez.
Alpe d’HuZes 4 juni 2009.
De Start,
Vanmorgen was het dan eindelijk zover, na maanden van voorbreidingen kon ik vandag aan de bak. De wekker ging om tien voor 4 in de ochtend, gauw een douche, eten en drinken nemen, want de start was gepland voor 05:09uur op de rotonde aan de voet van Alpe d’Huez. Kwart voor 5 stapte ik op de fiets om even 15 minuten warm te rijden, en dat was ook wel nodig ook. Je lichaam vind het namelijk niet echt fijn om zo uit je bed direct een berg op te rijden en het was met 8 graden ook niet echt warm te noemen wat zou dit worden boven op de Alpe? Maar goed plaatste mezelf net als ongeveer 1000 andere deelnemers in het start vak, en om precies negen minuten over 5 mochten we oppad. Het eerste stuk tot aan de voet van de klim was al geweldig echt de hele weg stond 2 rijen dik, kippenvel. En dan klim 1, direct lekker licht schakelen (32x27) en een lekker ritme zoeken bij een mooie hartslag, dit ging geweldig. De hartslag bleef onder 160 hangen ik verbaasde me hier erg om maar was er derhalve wel blij mee. De eerste kilometers tot La Garde zijn het zwaarts en voor ik het wist was ik er al. Wat gaat dit worden? De hele klim liep lekker alleen ben ik in bocht 12 even gestopt om me jasje uit te doen, had het namelijk erg warm (te veel aan?) hier na weer lekker verder soms werd ik ingehaald en soms haalde ik weer iemand in, lekker rijden is het dan zo. In Huez stonden de suporters die in het andere huisje sliepen ik stopte heel even ook om wat te eten en ging weer verder voor de laatste 6 bochten. Inmiddels heb ik Vincent al bezig gezien aan zijn afdaling. Arjen heb ik gemist. Bocht 2 even een glimlach naar de fotograaf en weer verder. Net na bocht 1 kwamen Dennis en Frans naar beneden, toen had ik al door dat ik behoorlijk omhoog reed, ben namelijk met afstand de slechtse klimmer van ons stel. Net voor het tunneltje lagen de tijdmatten ik drukte mij teller in wat stond daar.
Klim 1: Duur 1uur34min, gem.snelheid 8,4km/h en een gem.hartslag van 157.
Ik schrok van deze getallen, waarom? Mijn snelste tijd ooit (vorig jaar) was 1uur 29min en toen was ik steen kapot. Wat was mijn tijd geworden als ik mij n jas niet uit had gedaan en ik in Huez door was gereden? De polar geeft aan dat ik totaal 5 minuten heb stil gestaan. Maar goed ik was hier vandaag niet voor een PR gekomen dus dat komt wel een andere keer. Boven trok mijn jasje weer aan want met 3 graden was het niet echt warm en na 20min stond ik weer bij ons chalet, met verbaasde blikken van me Moeder, Tante en broer Arjen. Mijn planning was namelijk 3 uur per klim/afdaling en verzorging. De klok stond nu dus net op 2 uur.
Klim 2: Na de afdaling van klim 1 bij het chalet op de camping even een droog ondershirt aangetrokken en een schoon wielershirt. Tevens een pannekoek met appelstroop en energie reep naar binnen gegooid. De bidons gevuld en ik kon weer gaan. Inmiddels is het net na half acht, ik stuur een groeps sms naar Nederland zodat die ook op de hoogte blijven. Ik vul de achterzakken met wat voer en ga opweg. Inmiddels is het licht en de strak blauwe lucht verteld ons dat het warm, erg warm gaat worden vandaag. Maar voorlopig is het aan de voet nog maar 9 graden. Ik draai de camping af en dan direct links de berg op. Wederom op het lichtste verzet. Eigenlijk is de keuze voor je versnelling vandaag erg makkelijk! Berg op de lichtste en berg af ……..inderdaad de zwaarste. Waar ik me de eerste klim al verbaasde over het feit hoe makkelijk ik in La Garde aankwam was dit bij klim 2 niet anders. Ik had er eigenlijk al een beetje opgehoopt dat ik op deze dag in een soort flow zou geraken (en dar gebeurde dus ook). Bocht 16 in La Garde heerlijk die aardig vrolijke mensen die daar als uren staan (en nog uren zouden blijven staan GEWELDIG). Even een lichter stukje, lekker. Inmiddels was de zon over de Alp heen gekomen en de temperatuur liep aardig op. In Huez wederom even bij onze volgers gestopt is wel zo leuk voor ze ook voor hun is het een hele opgave. Vroeg eruit en dan continu opzoek naar 6 dwazen van Team NaarBoven en dat terwijl iedereen in een Alpe d’HuZes shirt rond rijd ik geef het je te doen. Hier sprak ik Dennis en Frans even, hoe gaat het mannen? Lekker was het korte maar duidelijke antwoord. Ik ging verder door naar boven en zij daalde weer af. In bocht 3 kreeg ik nog een leuke opmerking over de muts die ik nog steeds op had. En zei zaten daar al in korte broek met t-shirt. Ik vond het nog wel lekker dat ding op me koppie. Boven klokte ik af 1uur 38min, met 160 gemiddeld als hartslag iets hoger maar nog steeds lager dan verwacht. Inmiddels is het 16 graden op de top. Jas aan even wat eten en ik liet mezelf weer als een valk naar beneden vallen. Als ik beneden bij het huisje ben is het bijna half 11 ik ben dus nu al bijna 4½ bezig, inmiddels dus 90 minuten voor op schema. Ik besluit nu even een wat langere pauze te nemen en eet weer een heelijke pannekoek en banaan en gooi een enegie drink achterover. Tevens ga ik even lekker met de beentjes op de stoel zitten, maar me moeder stuurt me tegen half 11 weg Lars je moeten fietsen. Ze heeft gelijk en ik ga opweg. Klim 3 ik merk al snel op het eerste stuk dat het een stuk rustiger aan het worden is op de berg (met fietsers). De hartslag blijf nog steeds onder de 160 zou de Airmax echt helpen? (heb deze dinsdag na een massage kado gekregen) Ik merk wel dat de neus niet vol loopt met snot dus ik krijg wel meer lucht binnen. Bocht 21 pfff, het word nu zwaar. Ergens tussen bocht 19 en 18 krijg ik last van de linkerknie, de spieren en pezen in deze knie zijn aan de achterkant al maanden overbelast. En nu tijdens klim3 gaat de pijn ook in de buitenkant zitten. Bocht 16 hier stop ik even bij de medische verzorgingspost even aan de knie laten voelen en een icepack erop. Ze voelen niks raars de icepack zorgt voor verlichting en een boulionsopeje zorgt voor de rest, na 10 minuten ga ik weer opweg, een helpende hand van een arts zorgt dat ik makkelijk weg kan rijden (berg op). De eerste bochten gaan nu wel maar de pijn komt langzaam aan weer terug. In Huez weer even voet aan de grond. Nog 4 kilometer en klim 3 is gedaan. Ik kom naast Coen Veenendaal te rijden ( de voorzitter van Alpe d’HuZes) we praten wat over hoe geweldig het is. Dan gaat mijn telefoon, Coen kijkt vol ongeloof als hij ziet dat ik opneem. Mijn moeder Lars we staan in de Hollandse bocht (bocht 7), mooi ik zit in 5 is mijn antwoord en wil haar weg drukken. Ik hoor nog net OOOOO dan ben je bijna bij ons. Nee roep ik nog (ik wil nu echt weer met 2 handen aan het stuur trekken) ik zit hoger. Coen snapt het helemaal de Alp telt af van beneden naar boven en dat is voor veel mensen even moeilijk te volgen. We fiesten nog 1 bocht samen en dan moet ik hem laten gaan. Inmiddels heb ik de rest van het team in hun afdaling voorbij zien komen, leuk hoor om ze tussen ruim 1000 mensen in dezelfde kleding te zien. Afijn klim 3 (met een medische stop) is volbracht na 2uur 7min met 147 als gemiddelde hartslag. Ik daal af tot bocht 7 waar me moeder en tante staan, ik vertel dat ik veel last van de knie heb maar dat het wel allemaal ontzettend mooi is, ik rij soms met tranen in de ogen van emotie wat hier vandaag allemaal gebeurt. Ik besluit in bocht 7 waar ook een medische post is een massage te nemen. Hierdoor deed ik geen 20 minuten over de afdaling maar 36min geen ramp hoor. Want inmiddels is het echt warm geworden op de top gaf de polar 31 graden aan! Als ik uiteindelijk benenden ben neem ik even de tijd om wat sms-jes te beantwoorden (Thanks voor alle steun, echt geweldig) tevens neem ik even een lekkere douche. Mijn doel was namelijk 4x Alpe d’Huez te beklimmen en dat gaat lukken maar even wat opfrissen kan ook geen kwaad. Uiteindelijk is het een pauze van 41 minuten geworden ik ga weer opweg. Het lopen naar de fiest gaat moeizaam en kracht zetten evenzeer. Wat gaat klim 4 mij brengen.
Inmiddels is teamlid Vanessa voor de eerste keer boven geweest. Arjen en Vincent hebben klim 4 er al opzitten geloof ik en Dennis en Frans zijn ook met klim 4 bezig. De klim begint weer auw,auw, auw klim ploeter naar bocht 21 en neem daar de bocht zo wijds mogelijk. 20,19 en 18 volgen de knie doet nu echt pijn. Nog 2 bochten dan is er hulp. Eindelijk bocht 16 ik stop en zak bijna de de linkerknie, er gaat weer een icepack op en krijg een extran te drinken. Ik sms naar de top dat ik om 16uur begonnen ben aan klim 4 maar dat het zeker 2 uur gaat duren voor ik boven ben. Na 10 minuten bedank ik alle medische mensen en ga weer weg. He het gaat best lekker nu en begin te denken aan klim 5, ik kijk om me heen ik zie inmiddels meer supporters dan fiesters, wat een geweldige mensen. Echt helemaal niemand word overgeslagen, voor iedereen is er applaus en/of een bemoedigend woordje. Ik kom weer door Huez, heeee waar zijn ze, jammer ik had ze nu echt even nog. Ik kijk naar links en zie Lieke lopen ik roep zachtjes. En vol verbazing krijg ik de reactie HE LARS WAAR KOM JIJ VANDAAN? WE DACHTEN DAT JE WAS GESTOPT! Hoe gaat het? Ik doe de bril of ze kijkt me in de ogen en haar blik zegt genoeg. Ja ik zit steen kapot. Zij gaan met de auto naar de top en ik vervolg mij weg. Nu pak ik in elke bocht een natte spons en knijp hem leeg over me hoofd. Het is warm maar ik vind het niet te warm. Ik kom na bocht 3 Frans tegen zijn 4e klim zit er al op en hij moedigd me nog aan. Bocht 2 ik kan geen boe of ba meer zeggen maar de steun vanuit het gras doet me goed. Bocht 1 het laatste steile stuk ik zie me tante staan met de camera. 100 meter verder staan me moeder, het lijkt minuten te duren voor ik er ben. Dan rij het Alpe d’Huez binnen, de mensen die daar vanmorgen bij mijn eerste doorkomst stonden (rond half 7) staan er nu nog, ruim 11 uur later!! Dat is ook een hele prestatie. Ik rij over de tijdmatten en klok af 2uur 27min Pfff een tegenvaller maar wel met 2x een verzorgingsstop van totaal 25minuten . Ik sta na de streep krom gebogen over me fiets uit te puffen en drink het restant van de bidons leeg. Gemiddeld kwam de hartslag tijdens deze klim uit op 141. Na een goede 10 minuten ben ik weer op de planeet aarde en geniet ik weer van de entourage hier op de top. 
Ik neem me moeder en tante mee naar de rest van onze supporters. We wachten op Arjen (bezig aan klim 5) en we wachten op Vanessa en Dennis (klim 2 en klim 5). Frans zit ook boven na klim 4 en stopt ermee. Geweldig gereden kerel zeker ook gezien de korte voorbereiding en de blessure die je in deze week hebt gehad. Op mijn vraag waar onze teamcaptain is krijg ik te horen dat hij samen met Vanessa e Dennis omhoog fiets bezig aan zijn 6 klim. Ik sta bezweet boven en krijg het koud, ik zie broer Arjen aan komen hij ziet er goed uit (hij was helemaal leeg na klim 4) we praten even kort ik daal af. Inmiddels wel met wat twijfel, zal ik nog aan klim 5 beginnen? Ergens tussen bocht 3 en 4 kom ik Vincent tegen. En bij Huez zie ik Vanes en Dennis trappen en moedig ze aan en rol verder naar beneden. Eenmaal beneden is het besluit gemaakt, 4 x is heel mooi. Ik heb me eigen doelstelling gehaald en andere mensen verbaast over die 4x kortom het is mooi geweest.
Uiteindelijk is Team NaarBoven 29x Alpe d’Huez opgereden een geweldige prestatie. Het was een geweldige, indrukwekkende, mooie en emotie volle week!
Team NaarBoven is op weg naar de Alp.
Zaterdag 29 mei vertrekken de eerste teamleden Vanessa, Frans, Dennis en teamcaptain Vincent incl. supporters naar Bourg d'Oisans waar zij een schitterend huis gaan betrekken (kijk hier naar hun onderkomen). Op eerste pinksterdag vertrekken Lars en Arjen incl. spupporters naar camping La Cascade. Hier zullen zij een Chalet betrekken. Het is een geweldig locatie want de camping bevind zich aan de voet van de Alp. Hoogst waarschijnlijk is er een draadloos-netwerk dus dan kunnen wij jullie op de hoogte houden.
Via de onderstaande link kunnen jullie ons als team volgen, maar ook individueel. Hier zijn het aantal beklimming te vinden en onze persoonlijke klimtijden en daaltijden, zodat jullie ons echt live kunnen volgen. De link werkt pas op donderdag 4 juni!
http://live.opgevenisgeenoptie.nl
En voor live nieuws kijkt u hier http://alpd6teams2009.blogspot.com/2009/04/beste-mensen.html
SPONSORLOOP GROOT SUCCES!!!
Op vrijdag 17 april hebben de kinderen van groep 8 van de Aloysiusschool een sponsorloop gelopen om geld in te zamel voor onze actie. Het verslag van de sponsorloop hebben wij reeds eerder op 22 april geplaatst, en melde toen dat er ruim € 1.000 bijeen was gelopen door de kinderen van groep 8.
Afgelopen woensdag 27 Mei hebben Vanessa en ik (Vincent) de cheque in ontvangst mogen nemen uit handen van de kinderen. Tot onze grote verbazing en enthousiasme bleek het bedrag veel hoger te zijn dan wij hadden verwacht. Op de cheque stond het fantastisch mooie bedrag van € 1.824,43!!!! Dit is inclusief de 10% die meester Rob had toegezegd boven op het ingezamelde geldbedrag te doneren, en de inkomsten van de legen flessen actie.
Een fotograaf en journalist van de Stad Amersfoort waren aanwezig voor het maken van een foto en een kort interview. Volgende week woensdag zal het artikel met foto in de krant verschijnen.
Hieronder een paar foto’s gemaakt door amateurfotograaf Meester Rob.
Laatste reacties